Λίγοι μόνο μήνες πέρασαν από την πολυπόθητη έλευση του ΜΕΤΡΟ στην πόλη μας και τα αισθήματα ανακούφισης των κατοίκων έχουν παραχωρήσει τη θέση τους σε νέους προβληματισμούς. Η αδικαιολόγητη ολιγωρία των υπεύθυνων τοπικών παραγόντων στο να εξασφαλισθούν οι απαραίτητοι χώροι στάθμευσης έχει επιφέρει μια τεράστια ψυχολογική και σωματική επιβάρυνση σε όσους έχουν την ατυχία να φθάνουν με Ι.Χ. στο Αιγάλεω, αλλά και στους περιοίκους που βλέπουν το κέντρο της πόλης να έχει μετατραπεί σε ένα πραγματικό κομφούζιο.

Η ήδη επιβαρημένη (προ της κατασκευής του σταθμού «Αιγάλεω») κατάσταση έχει επιδεινωθεί, με αναπόφευκτα αποτελέσματα την περαιτέρω μόλυνση της ατμόσφαιρας, τη μεγάλη ηχορύπανση, την επιπλέον αύξηση της θερμοκρασίας και τη γενικότερη χειροτέρευση του τρόπου ζωής των Αιγαλεωτών.

Είναι απορίας άξιον, πως, σε ένα τέτοιου μεγέθους έργο το οποίο αναμενόταν εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες , με τεράστιες καθυστερήσεις και πολλαπλά κωλύματα στην ολοκλήρωσή του, ουδείς ασχολήθηκε να προνοήσει, να προτείνει, να σχεδιάσει και εν τέλει να υλοποιήσει εγκαίρως τις απαραίτητες υποδομές που επιβάλλεται να διαθέτει η περιοχή.

Που είναι, αναρωτιόμαστε εύλογα, τα δημοτικά “parking” που πομπωδώς αναγγελλόταν εδώ και δύο σχεδόν χρόνια η κατασκευή τους; Ακούσαμε κατά καιρούς να αναφέρονται διάφορες πιθανές τοποθεσίες, όπως ο χώρος του άλσους, το παλιό σινεμά «Τιτάν», ακόμη και η ίδια η πλατεία Εσταυρωμένου, αλλά τίποτε δυστυχώς δεν έγινε. Και σα να μην έφθανε αυτό, ούτε καν δενδροφυτεύθηκε ο πέριξ του σταθμού χώρος, με συνέπεια την έλλειψη σκιάς (κάτι πολύ ενοχλητικό για όσους εξέρχονται, ειδικά τους μήνες του καύσωνα) αλλά και την αισθητική υποβάθμιση της πλατείας.

Ακούγεται πως προέκυψε διαφωνία μεταξύ της κατασκευάστριας εταιρείας και της δημοτικής αρχής περί του ποιος από τους δύο υποχρεούται να επιβαρυνθεί με τη σχετική δαπάνη. Αν είναι έτσι να μας το πουν και αν δε μπορούν να βρουν τη λύση, ας απευθυνθούν σε εμάς τους ίδιους να αναλάβουμε οι πολίτες της πόλης τη δενδροφύτευση, γιατί επιτέλους κάτι πρέπει να γίνει με το θέμα.

Καλά τα μεγάλα έργα, αλλά εκτός από τη δημιουργία τους, υπάρχει και η ευθύνη της συντήρησής τους όπως και εκείνη της προστασίας του δημόσιου συμφέροντος, με τον πιο αποδοτικότερο και συντομότερο τρόπο.